Jonas
Marko
“Een onafhankelijk journalist moet in zichzelf kunnen investeren en de ruimte hebben om bepaalde gebieden te verslaan en de verhalen van bepaalde mensen te vertellen, zonder te wachten op groen licht van mediaverantwoordelijken die hun eigen agenda volgen.”
Het engagement van journalist-reporter Jonas Marko is maatschappelijk in de breedste zin van het woord: nauwkeurig verslag doen van geweld, discriminatie en autoritaire ontsporingen, en bijdragen aan een op feiten gebaseerd publiek debat. Zijn doel? Een stem geven aan wie niet gehoord wordt door reportages te brengen die geworteld zijn in de lokale realiteit.
De Ander in zijn menselijkheid beschrijven
“Mijn ouders en mijn omgeving hebben me altijd aangemoedigd om dingen te ontdekken, me open te stellen voor de mensen om me heen en graag te luisteren naar en begrip te hebben voor andere realiteiten dan de onze. Daardoor bestond het grootste deel van mijn schoolvakanties uit reizen met een rugzak en liften, soms alleen en vaak met een of andere vriend. Daar kwam ik in contact met mensen die ik anders nooit had ontmoet. Ik ontdekte er andere realiteiten, verhalen die ik als buitengewoon beschouw, maar ook andere, meer alledaagse verhalen, in contexten die op hun beurt buitengewoon waren. En dat alles met de eenvoudige drijfveer om te ontdekken, met bescheiden middelen, op menselijke schaal.
Uit deze vormende reizen is mijn roeping voortgekomen, evenals een leidmotief: het verhaal vertellen van degenen die hun stem niet luid genoeg kunnen laten horen zodat anderen hen kunnen horen. Realiteiten vertellen vanuit een menselijk, journalistiek perspectief, om een spoor achter te laten van deze mensen die geschiedenis schrijven maar die te vaak worden vergeten.”
De middelen vinden om van mijn passie te leven
“Als onafhankelijk journalist voor de geschreven pers wil ik volledig van mijn reportages kunnen leven, of die nu in België of in het buitenland plaatsvinden, in oorlogsgebieden of in vredesgebieden die echter gekenmerkt worden door spanningen waaronder de lokale bevolking lijdt.
Als freelancer op stukbasis moet ik vaak bepaalde van mijn meer regelmatige samenwerkingen pauzeren om mijn langetermijnartikelen te kunnen realiseren. De Vocatio-beurs stelt me in staat om in mijn reportages te investeren door een soort investeringsfonds op te bouwen waaruit ik kan putten om de kosten in verband met mijn artikelonderwerpen voor te schieten. Met andere woorden, het biedt me de kans om me volledig te concentreren op mijn toekomstige projecten, door me te bevrijden van een zekere dagelijkse financiële druk, die het journalistieke werk zoals ik dat zie soms beperkt.”
