Katharina
Wilfert
“Vijf jaar geleden had ik graag gehoord dat nieuwsgierigheid en doorzettingsvermogen vaak veel belangrijker zijn dan dat je vanaf het begin al elke stap precies uitgestippeld hebt.”
Aan de basis van Katharina Wilferts roeping ligt een wetenschappelijk complexe, maar fundamentele vraag: hoe behouden waterplanten hun stabiliteit in een voortdurend stromende rivieromgeving? En hoe beïnvloedt dit de veerkracht van zoetwaterecosystemen? Met haar onderzoek brengt Katharina deze verborgen dynamieken aan het licht, wat ons uiteindelijk helpt de rivieren die het leven vormgeven te beheren en te beschermen.
Vertel ons over je onderzoek en waarom het belangrijk is
Waterplanten spelen een cruciale rol in rivieren, en hun belang wordt vaak onderschat. Als we langs de oever lopen, realiseren we ons zelden hoe ze leefgebieden vormgeven, de waterkwaliteit beïnvloeden, de biodiversiteit ondersteunen en direct reageren op milieuverandering. Door te bestuderen hoe waterplanten in wisselwerking staan met stromend water, wil ik deze verborgen dynamiek aan het licht brengen en anderen laten zien hoe ze een directe invloed heeft op de gezondheid van onze zoetwaterecosystemen.
Door bewustzijn en kennis over gezonde zoetwaterecosystemen te verspreiden, kunnen we onze rivieren effectiever beheren. Ik hoop dat mijn onderzoek kan bijdragen aan een betere bescherming van rivieren en zinvolle stappen in de richting van herstel kan ondersteunen, zodat wanneer ik met mijn kleinkinderen ga wandelen, er nog steeds iets in het water is om te ontdekken en van te genieten.
Waar komt je interesse in rivierecosystemen vandaan?
Ik ben altijd al gefascineerd geweest door aquatische ecosystemen, waarschijnlijk omdat ik naast een prachtige rivier ben opgegroeid. Als kind bracht ik het grootste deel van mijn tijd buiten door, waar ik samen met mijn ouders en grootouders de natuur verkende. Ik herinner me een wandelroute die we elke lente en zomer liepen en die een beekje kruiste dat zo ondiep was dat je er met wandelschoenen doorheen kon lopen. Elke keer bouwde ik een ‘brug’ van grotere stenen en liep ik er heen en weer overheen om ‘de rivier te verkennen’. Ik was altijd nieuwsgierig naar wat er zich onder het oppervlak afspeelde.
Ik denk dat school die nieuwsgierigheid nog verder heeft aangewakkerd, vooral tijdens de biologielessen, toen ik leerde over ecosystemen en de talloze processen die zich afspelen buiten wat we direct kunnen zien. Het besef dat er een hele verborgen wereld van interacties in de natuur bestaat, ontstak iets in mij dat nooit echt is verdwenen. Ik denk dat dat het eerste moment was waarop ik planten en rivieren niet alleen als landschap begon te zien, maar als complexe levende systemen.
