Noé
Gillerot

Cellulairement is een bundel gedichten die Paul Verlaine schreef tijdens zijn 555 dagen in de gevangenis van Bergen, maar die tijdens zijn leven niet kon worden gepubliceerd omdat de teksten zo krachtig waren… Componist Noé Gillerot is vastbesloten om een tiental gedichten uit deze bundel nieuw leven in te blazen en ze, op muziek gezet, aan het publiek in hedendaagse gevangenissen te presenteren. Dit muzikale project sluit naadloos aan bij zijn roeping, die we in drie sleutelwoorden samenvatten: emotie, ontdekking en ontplooiing.

Emotie 

Noé ontdekte de muziek als koorzanger in de kathedraal van Doornik, waar hij betoverd raakte door de plechtige en mystieke sfeer. Geraakt door de schoonheid van het samenzingen, ontwikkelde hij een gevoeligheid voor de rituele dimensie van muziek en ging hij op zoek naar de reden waarom muziek hem zo raakte. Gedreven door deze nieuwsgierigheid begon hij te componeren.

Maar het was tijdens zijn tienerjaren, toen zijn podiumervaringen bedwelmend werkten en hem ertoe brachten deze energie te willen delen, dat hij de ambitie ontwikkelde om dirigent te worden.

Ontdekking 

Als componist put Noé zijn inspiratie uit de ontdekking van meesterwerken die in hem een voortdurende behoefte om te schrijven opwekken, waardoor hij soms het gevoel heeft zijn vak opnieuw te leren. De tijd wijkt dan voor de creatie.

In zijn rol als dirigent zijn het de uitwisseling met de musici en de intensiteit van de collectieve emoties die hem voeden en vullen wat de eenzaamheid van het schrijven niet kan bieden.

Ontplooiing

Noé wil bovenal trots zijn op zijn projecten en zich daarin volledig kunnen ontplooien. Hij droomt ervan aan het hoofd te staan van een groot orkest en ambitieuze projecten te leiden, maar vooral om echt indruk te maken op het publiek. Voor hem moet een artiest verrassen, ontroeren en opschudden, en hij hoopt deze rol ten volle te kunnen vervullen.