Jozefien
Van der Aelst

Film is voor Jozefien Van der Aelst niet enkel expressie, maar een vorm van getuigen en luisteren. In haar huidige project wil ze een stem geven aan mensen die zich verzetten tegen het verlies van hun land en tradities. Ze wil ook hun veerkracht tonen en zorgzamere manieren om met de aarde samen te leven.

Omgaan met een complexe wereld

Als Jozefien zich herinnert hoe ze tot creëren kwam, begon dat met de realisatie dat de realiteit chaotisch en beangstigend is, maar tegelijk vol potentieel. “Sinds mijn jeugd is beeld en verhaal voor mij een manier geworden om met die complexiteit van de wereld om te gaan. Niet alleen om haar proberen te doorgronden, maar ook om te bewaren en met verlies om te gaan.” 

Verhalen van land en verzet

Veel van Jozefiens werk ontstaat vanuit de vraag hoe we omgaan met wat verdwijnt, zowel ecologisch als cultureel. Ook in dit project staat verlies centraal. “De eerste fase van het project zal gericht zijn op het verzamelen van verhalen van mensen die zich, in uiteenlopende Europese contexten, hebben verzet tegen de onteigening van land, de vernietiging van hun omgeving of de teloorgang van tradities. Het gaat daarbij om zowel historische als hedendaagse vormen van verzet.”

In de tweede fase wil Jozefien zich specifiek richten op mensen die hun band met de aarde actief verdedigen in de context van mijnbouw. “Dit wil ik verbeelden in een filmscript, fotoreeks en film waarin landschap, herinnering en verzet met elkaar verweven zijn.”

Voor Jozefien schuilt een van de grote krachten van film in zijn vermogen om aandacht te vragen voor stemmen die onvoldoende gehoord worden en dreigen te verdwijnen. Dat besef drijft haar. “In dit project wil ik niet alleen verlies tonen, maar juist ook veerkracht, collectief verzet en zorgzame manieren om met de aarde samen te leven.”

Tijd om te onderzoeken en te creëren

Om dit verhaal eerlijk en zorgvuldig te kunnen vertellen, zijn diepgaand onderzoek en tijd om te creëren onmisbaar. “De beurs zou mij de ruimte geven om dit project op een duurzame manier te realiseren, en het signaal geven dat onderzoekend, traag en geëngageerd werk relevant en dringend nodig is vandaag de dag, waar alles draait om snelheid.”