Hannah
Hoebeke
“Het boetseerproces vertraagt de tijd en creëert ruimte voor gesprekken die anders misschien niet zouden plaatsvinden.”
In een samenleving waar mensen steeds meer van elkaar en van hun omgeving vervreemden, ziet Hannah Hoebeke sculptuur als een middel om opnieuw verbinding te maken. Ze gebruikt beeldhouwen in communityprojecten om mensen samen te brengen en nieuwe relaties te helpen opbouwen.
Community beeldhouwster
“Ik ben een community beeldhouwster. Ik gebruik beeldhouwen als een methode om mensen te ontmoeten, deze ontmoetingen vast te leggen en mensen beter te begrijpen. Mijn eerste community-beeldhouwproject is gestart in Gent bij Manoeuvre vzw, een maakplek die samen met buurtbewoners en kunstenaars projecten maakt. Die ervaring was zo boeiend en leerzaam dat ik sindsdien communityprojecten ben blijven aangaan.”
Mensen samenbrengen
“Beeldhouwkunst is traditioneel een medium dat door de elite werd gebruikt om macht en status te tonen. In mijn praktijk probeer ik dat idee op zijn kop te zetten en sculptuur te gebruiken om verborgen of gemarginaliseerde stemmen zichtbaar te maken.
Ik werk in gemeenschappen en publieke ruimtes en gebruik beeldhouwen als een manier om mensen samen te brengen. Sculptuur heeft een sterke fysieke aanwezigheid: het neemt ruimte in en nodigt uit tot interactie. Het boetseerproces vertraagt de tijd en creëert ruimte voor gesprekken die anders misschien niet zouden plaatsvinden.”
Tijd en openheid
“De ontmoetingen en de openheid van de mensen met wie ik samenwerk zijn voor mij de grootste bron van energie en inspiratie. Wanneer je in een gemeenschap werkt, merk je hoe gastvrij mensen vaak zijn en hoe bereid ze zijn om je in hun leefwereld te verwelkomen.
Ik heb ook geleerd dat je fysiek aanwezig moet zijn, dat je de tijd moet nemen om er echt te zijn. Relaties en vertrouwen bouw je langzaam op, en dat kan alleen als je bereid bent tijd te investeren en geduldig te zijn.”
Een duurzame praktijk
“De organisaties waarmee ik werk zijn rijk aan community en lokale connecties, maar zijn vaak niet kapitaalkrachtig. De Vocatio-beurs geeft mij de mogelijkheid om materiaal aan te kopen, nieuw werk te ontwikkelen en mijn projecten beter te documenteren om mijn praktijk duurzaam verder uit te bouwen. Over vijf jaar hoop ik een netwerk van projecten te hebben opgebouwd, zowel in binnen- als buitenland. Ik zou het ook interessant vinden om sommige van die projecten met elkaar in contact te brengen om uitwisselingen tussen gemeenschappen aan te moedigen.”