Leven met een dwarslaesie

“Miss, can I ask you something? Your legs, they are so thin, why?”, polste een veertienjarige leerling tijdens de les grammatica. Al snel volgden een verwijtende elleboogstoot en “sht!” van zijn buur. Ik verwelkomde de vraag echter, in al haar respectvolle oprechtheid. Discussie is een platform voor verandering.
Tijdens de tweeëntwintig jaren die ik al met een dwarslaesie heb doorgebracht, stootte ik geregeld op verlammende weerstand van architecturale rolstoelonvriendelijkheid en op mensen die alles mijden wat afwijkt van ‘normaal’ en zich gedragen volgens stereotiepe denkpatronen, zoals “personen met een fysieke functiebeperking zijn dom, afhankelijk en een last”. Dankzij geliefden die benadrukken wat wél kan, en me steeds aansporen om de wilskrachtige olifant in mezelf naar boven te halen, ben ik vandaag geen wegkwijnend muurbloempje.
Niet iedereen heeft echter zo’n steunende omgeving of een aangeboren talent voor optimisme. Dankzij ontmoetingen met andere mensen met fysieke functiebeperkingen (onder meer tijdens interviews en een avontuurlijke reis naar Nicaragua met U/TURN) ontdekte ik de nood aan moed om aan sociale isolering te ontsnappen en aan mogelijke oplossingen, zoals praktische informatie (bijvoorbeeld over toegankelijk reizen) en levensenergieke getuigenissen over vallen en opstaan. Dergelijke informatie creëren en delen doet mijn hart sneller slaan.

Op academisch vlak onderzoek ik communicatiebarrières tussen mensen met verschillende fysieke mogelijkheden en de impact ervan. Ik wil echter ook een niet-academisch publiek bereiken door mijn eigen levensverhaal te delen, op papier en via een interactieve website. VOCATIO steunt me vooral in dat laatste project, zowel financieel als moreel, en ik zal die erkenning met verantwoordelijkheidszin dragen.

Lauréats cette année-là